naar het actuele nieuwsoverzicht
|
Toverwoord is Afghaniseren 1 april 2008 (bron: De Volkskrant) De training van het Afghaanse leger moet worden uitgebreid, meent Nederland. Op de NAVO-top een pleidooi hiervoor. Als Nederlandse militairen eind 2010 Uruzgan verlaten, kunnen Afghaanse veiligheidstroepen hun taak overnemen. Die optimistische voorspelling deed de Afghaanse legercommandant Mohammed Sabir rond de jaarwisseling tegenover minister Eimert van Middelkoop van Defensie. Nederlandse topofficieren knikten beleefd, maar twijfelden stilletjes aan het realiteitsgehalte van de prognose. ‘Afghanisering’ is het toverwoord op de Haagse ministeries die betrokken zijn bij de Uruzgan-missie. De Afghaanse overheid, inclusief leger en politie, moet het straks kunnen rooien zonder buitenlandse militaire hulp. Maar dat gebeurt niet ‘van de ene dag op de andere’, schreef minister Maxime Verhagen van Buitenlandse Zaken onlangs met gevoel voor understatement in een open brief, samen met zijn Slowaakse collega Ján Kubiš. ‘Zo zal het nodig zijn onze inspanningen ten behoeve van de training en uitrusting van leger en politie te verdubbelen.’ Nederland zal die boodschap uitdragen op de NAVO-top. De scheidende Commandant der Strijdkrachten, generaal Dick Berlijn, zei zaterdag in de Volkskrant dat de opbouw van het Afghaanse leger en de politie eerder en grootschaliger aangepakt had moeten worden door de NAVO-stabilisatiemacht ISAF. Op het NAVO-hoofdkwartier in Brussel wordt het Nederlandse standpunt gedeeld. Met de rekrutering van manschappen voor het Afghaanse leger (ANA) zit het wel goed, en ze doen in toenemende mate mee aan gevechtsacties, maar er is een tekort aan leidinggevenden en wapens. De kwaliteit van de onderbetaalde (en daardoor corrupte) politiemacht blijft ver achter bij die van het leger, dat bij de bevolking in hoog aanzien staat. Bij de NAVO wordt tandenknarsend gesproken over de EU-missie die meer agenten moet opleiden. Die missie komt tergend traag op gang. Nederlandse militairen in Uruzgan hebben gemengde gevoelens over de training van agenten waarmee ze al lang bezig zijn. De ‘uitval’ is groot, en het komt niet zelden voor dat agenten met wapen en al overlopen naar de Taliban. Reden waarom de Nederlanders vooral hun hoop vestigen op het leger. Nederland heeft, talrijke beloften van president Hamid Karzai ten spijt, lang moeten wachten op de komst van een fors aantal militairen naar Uruzgan. Momenteel zijn er zo’n 1700 Afghaanse militairen, deels gelegerd in splinternieuwe barakken aan de rand van Kamp Holland. De Afghanen gaan vaak voorop in gevechtsacties. De Nederlanders noemen hen moedig, maar ook wel roekeloos. Extra trainers, uit onder meer Slowakije en Frankrijk, komen de Nederlanders assisteren. Dankzij de steun van een handjevol NAVO-partners kan de Nederlandse troepenmacht de komende maanden met 200 tot 300 man worden teruggebracht. Een topmilitair: ‘Nederland heeft genoeg aan de toezeggingen, de gaten zijn gevuld.’ Dat geldt niet voor het gehele, gevaarlijke zuiden van Afghanistan. In Kandahar snakken Canadezen naar militaire bijstand. Canada is bereid tot 2011 te blijven, mits andere landen duizend man op de been brengen. Volgens bronnen bij de NAVO en in Den Haag zijn de voortekenen gunstig. De Franse president Nicolas Sarkozy heeft extra mankracht in het vooruitzicht gesteld. De Fransen kregen, net als Duitsers, Italianen en Spanjaarden, vooral vanuit de VS het verwijt dat ze Nederland en andere bondgenoten de kastanjes uit het vuur laten halen in de gevaarlijkste gebieden. Op het NAVO-hoofdkwartier wordt er echter fijntjes op gewezen dat in het zuiden maar liefst zeventien landen opereren, merendeels lidstaten. In totaal doen 39 landen mee aan de stabilisatiemacht ISAF. Een probleem is dat militairen uit die baaierd van landen lang niet allemaal dezelfde bevoegdheden hebben. Er zijn nogal wat caveats (militair jargon voor: nationale beperkingen). In hun open brief dringen Verhagen en zijn Slowaakse collega erop aan de regionale NAVO-commando’s samen te voegen. Eén commandant moet de mogelijkheid krijgen om alle onder hem gestelde troepen waar dan ook in te zetten. Het idee lijkt weinig kans te maken. Om politieke redenen – zo beroepen de Duitsers zich op hun eigen wetgeving om geen troepen naar het zuiden te sturen – maar ook vanwege militaire bezwaren. ‘Veel landen willen niet dat een Amerikaanse generaal bepaalt wat hun troepen moeten doen’, weet men bij de NAVO. De VS leveren met ruim 15 duizend man de grootste bijdrage aan de missie.
|
4 reacties) 
forumdiscussie)
