(428.672 inw.)
Actueel nieuwsbericht
naar het actuele nieuwsoverzicht
 Tags: Transporteur in goede doelen15 augustus 2008 (bron: Algemeen Dagblad)Geen cadeaus en receptie voor Jacques van der Linden, toen zijn bedrijf Hoek Transport zes jaar geleden een distributiecentrum in het Slowaakse Trenčín opende. ,,Flauwekul,’’ vond hij. De genodigden konden hun centen wel kwijt aan een nieuwe stichting. Sindsdien bracht Dr. Klaun al bijna vijfhonderd keer een glimlachje aan zieke en gehandicapte kinderen. Zij genieten. En de Maarssense transporteur ook. Een optreden van Vlado, pantomime. Op de eerste rij gaan de kinderen helemaal op in zijn rare fratsen. Een rij daarachter deelt Jacques van der Linden (57) in hun vreugde. ,,Het klinkt misschien gek, maar op zo’n moment zit ik dan met de tranen in mijn ogen. Ik weet niet wat dat is, ik vind het gewoon geweldig,’’ zegt hij later. Utrechter. Veel grappen, hoop bravoure, klein hartje. Jacques van der Linden werkt sinds 1976 bij Hoek Transport uit Maarssen. Nam het bedrijf met een compagnon over in 1994. ,,Als ik minder ga doen bij Hoek, ga ik meer tijd steken in Dr. Klaun,’’ zegt Van der Linden. ,,In het bedrijf nemen anderen het stokje van je over. En ik wil geen parodie op mezelf worden, steeds weer die oude verhalen vertellen, mezelf herhalen. Nieuwe mensen hebben nieuwe ideeën. Maar ik kan dan mijn ervaring, mijn netwerk wel mooi gebruiken voor Dr. Klaun.’’ Het verhaal van zijn stichting begint in 2002, toen Hoek Transport in het Slowaakse stadje Trenčín een distributiecentrum opende. Eigenlijk begint het eerder al, in 1981, toen in de winter 122 vrachtwagens in een konvooi naar het noodlijdende Polen werden gestuurd. Logistiek gezien een enorme operatie. ,,Het gebeurde allemaal vanuit de Tennishoek, een oude hal van de Demka die we hadden opgekocht en waar we een sporthal van hadden gemaakt. We verzorgden het transport. Het was de eerste keer dat we op Oost-Europa reden. We hebben daardoor bekendheid gekregen, en klanten. Omdat we nu eenmaal een beetje ervaring hadden met Oost-Europa. Al dat papierwerk enzo. Simpel was het niet, mobiele telefoons bestonden bijvoorbeeld nog niet.’’ Alles was anders in die tijd. Het IJzeren Gordijn scheidde oost en west, contacten en handel waren minimaal. ,,In die jaren hebben we wel de basis gelegd. In 1989 viel de Muur, daarna kwam de handel op die landen van het oude Oostblok op gang, meer en meer. We hadden als transportbedrijf ook een ander systeem nodig. In 1993 kregen we in Lysá, in Tsjechië, een distributiecentrum. We waren het eerste westerse transportbedrijf met zoiets in Oost-Europa. Vervolgens hebben we een centrum geopend in Trenčín, in 2002.’’ ,,En je wilt iets met zo’n opening,’’ vervolgt Van der Linden. ,,Maar zon receptie... Komt iedereen met een fles drank of andere flauwekul. Ik had al een paar jaar rondgekeken hier, had het nodige gezien. We zijn toen gekomen tot de oprichting van Dr. Klaun. Afgekeken van de CliniClowns in Nederland, beetje plakken en knippen. Vlado, de pantomimespeler, heeft ons daar bij geholpen. Ook met de naam Dr. Klaun.’’ Wat Jacques van der Linden had gezien, was dat zieke en gehandicapte kinderen weinig aandacht kregen. Dat de voorzieningen schraal waren. ,,Kinderen, die in ziekenhuizen liggen vastgebonden. Ja, uit zelfbescherming, begrijp me goed. Het personeel kan vaak niet meer doen. Maar zo zie je die kinderen dus, vastgebonden met handdoeken, in buggy’s. En ja, je wordt wat ouder, sentimenteler. Het raakte me gewoon.’’ ,,Gods, die opening,’’ schiet hem ineens te binnen. ,,De staatssecretaris van transport van Slowakije was ervoor naar Trenčín gekomen. Maar een lintje doorknippen? Nee, we hadden een kist laten maken. Het was op 13 september. Die staatssecretaris moest de kist dan precies om 13.13 uur openmaken. Ja, het was nog op vrijdag de 13de ook. En het was bloedheet. De bedoeling was dat een clown dan uit die kist zou springen. Nou hoorden we al wat gerommel in die kist... Toen het 13.13 uur werd en die kist open ging, flikkert die clown er zó uit. Die had in die hitte helemaal kapot zitten gaan.’’ In de eerste jaren deed hij het werk bij de stichting vooral zelf. ,,Mijn vrouw en m’n zwager staan er helemaal achter. Voor de rest was niemand nog geïnteresseerd, het is een lang proces geweest. Het eerste jaar heb ik tien bezoekjes van een clown aan een ziekenhuis geregeld, het tweede jaar dertig. Afgelopen jaar waren het er al zo’n 150. Ik denk dat we in die zes jaar zo’n 20.000 tot 25.000 zieke kinderen hebben bezocht. Een glimlachje gebracht. Die kinderen hebben dan een voorstelling gezien. Ja, daar ben ik trots op. Eind dit jaar brengen we, denk ik, het vijfhonderdste bezoek.’’ Hoek Transport betaalde in de aanloopjaren de activiteiten van Dr. Klaun. Van der Linden trok de kar, hij ritselde en regelde. ,,Nu komt het vanuit de inkomsten van de stichting zelf en regelt Jana Sedlackova, onze directrice hier, alles. Het enige dat Hoek nu betaalt, is het salaris van Jana.’’ En ook al heeft Hoek het distributiecentrum in Trenčín begin dit jaar verkocht, Van der Linden blijft komen om een voorstelling bij te wonen. ,,Ik wil ook contact houden.’’ Ze moet in Slowakije ook fondsen bijeen krijgen. Niet altijd even gemakkelijk. ,,Slowaken zijn zuinig,’’ zegt Van der Linden. ,,Ze hebben het allemaal ook nooit gehad. Wij zijn anders, we gooien zoveel weg. Jana zelf is ook altijd zuinig. We houden het ook kleinschalig, we willen geen 100.000 euro op de bank. In Duitsland heb je ook zo’n stichting, Rote Nase. Die vent vroeg me ooit of hij Dr. Klaun niet kon kopen. Waar heb je het dan over?’’ Hij laat een dvd zien, van Jakub. De gehandicapte jongen showt zijn speciale fiets, een driewieler, die hij stuurt met zijn verlamde arm. Honderden kilometers heeft hij al afgelegd. Van der Linden: ,,Gemaakt door de jongens van Vitaal in Utrecht (thuiszorgwinkel van de gemeente, red.). Die zijn geweldig. Die maken zo’n fiets in de vrije uren. En eens per jaar gaat een ploeg monteurs naar Trenčín om al die fietsen, rolstoelen en scootmobielen een servicebeurt te geven.’’ Dat doet zijn Dr. Klaun dus ook, materiaal uit Nederland naar Slowakije brengen. ,,De depots van de gemeenten in Nederland zitten vol, echt. Bij ons krijg je een nieuwe rolstoel als je er een aanvraagt, vandaar. En die oude dingen krijgen hier een tweede leven.’’ ,,Weet je, we houden elk jaar een Dr. Klaun Dag in Trenčín, door de hele stad. Halen we zon 75.000 kronen op (ruim 2000 euro, red.) en een heleboel publiciteit, want kranten uit heel Slowakije komen dan. Ik vraag ook altijd mensen van de regering. President Ivan Gasparovic kon de laatste keer niet. ‘Sorry, sorry, ik kan echt niet. Maar de volgende keer...’ Daar ga ik hem dus aan houden. Die komt de volgende keer. Echt, gegarandeerd.’’ Dát vindt hij dus leuk, ritselen en regelen voor de goede zaak. Bij de notabelen, in de sport. Zo heeft hij keeper Michel Vorm van FC Utrecht en de ex-profs Joseph Kiprich en Marco Cabo gestrikt als ambassadeurs voor Dr. Klaun. En zo dankt de Utrechtse ijshockeyclub IJCU Dragons de contacten met Dukla Trenčín aan Van der Linden. Hij introduceerde IJCU anderhalf jaar geleden bij Dukla, een fameuze naam in de grootste sport in Slowakije. Dragons speelde het afgelopen seizoen met twee Slowaken, werd kampioen en wil komend seizoen bij de terugkeer in de eredivisie uitkomen met zeven jongens uit Trenčín. Talenten uit de opleiding van Dukla, die net niet goed genoeg waren voor het eerste team. In ruil voor de medewerking van Dukla, speelt IJCU met het logo van Dr. Klaun op het shirt. De club staat tien procent van de recette af aan de stichting. Toch is de samenhang tussen IJCU, Dr. Klaun en Dukla nog vaag. ,,Dat komt wel,’’ zegt Van der Linden. ,,AS Trenčín, de voetbalclub, doet op dit moment al meer voor Dr. Klaun. Komt ook omdat de club wordt geleid door Tscheu La Ling, de oud-Ajacied. En Utrechter Evert Kroon is sponsor. De link is dus snel gelegd. En dat komt in het ijshockey ook, let maar op.’’ Drie jaar geleden was Jong FC Utrecht op bezoek bij AS Trenčín. ,,Met Koos van Tamelen als coach en spelers als Erik Pieters, Michel Vorm, Kees van Buuren, Guiseppe Rossini. Dachten ze hier dat het ging om het grote FC Utrecht. We hadden ook niet gezegd dat het om Jong FC Utrecht ging. Maar ja, toen we de eerste wedstrijd tegen FC Senec speelden, stond het veld vól met camera’s. Live op tv. Binnen tien minuten stonden we met 3-0 achter. Ik kreeg het Spaans benauwd. De coach van Senec begreep het gelukkig, die greep snel in en daarna werd het toch nog een wedstrijd.’’ Tijdens diezelfde trip was het beloften-elftal van FC Utrecht ook aanwezig bij een receptie op het stadhuis van Trenčín, waarbij Dr. Klaun centraal stond. ,,We zouden een elektrische rolstoel aanbieden aan een jochie, Milanenko. Nu gaat het hier allemaal wel wat formeel. De notabelen stonden in een aparte kamer, het duurde en duurde maar. En Milanenko maar wachten. Ben ik die kamer binnen gelopen en heb gezegd: ‘of je komt of we gaan naar huis.’ Ja, zo kwaad kan ik dan zijn. Sindsdien heb ik een beter contact met de burgemeester...’’ Milanenko moest er lang op wachten, maar kreeg uiteindelijk zijn speciale rolstoel uit Nederland. Van Dr. Klaun. ,,En hij rijden door die zaal. En toeteren, hé. Moet je voorstellen, dat jochie had dus zelf nooit kunnen bewegen. En nu reed hij rond in die rolstoel. Z’n moeder maar zeggen: ‘Milanenko, toeteren!’ En hij toeteren. Dat was wel zo’n mooi moment. Dat deed ons echt wat. Ook die jongens van FC Utrecht.’’ Daar doet hij het dus voor. ,,Ach,’’ zegt Jacques van der Linden, ,,ik kan geen rolstoel repareren of pantomime spelen. Ik coördineer het allemaal maar zo’n beetje.’’
|
forumdiscussie)
1 reactie) 
