(56.974 inw.)
Actueel nieuwsbericht
naar het actuele nieuwsoverzicht
|
Tags: Blog: de ongebaande paden van Europa9 mei 2010 (bron: Villamedia)Na vijf dagen in de achtertuin van de eenzame weduwe te staan, is het mooi geweest. Op de stoep van de camping ontmoeten we Sona, een studente Architectuur die ons aanraad het hoge Tatra gebergte in Slowakije op te zoeken. We brengen haar richting gewenste plaats, alwaar ze de bus verlaat. Haar slanke verschijning verdwijnt achter een grijze peugeot en dat betekent het einde van Praag voor ons, weer een bestemming achterlatend. In het donker komen we aan in het voor ons onbekende Podlesok, een piepklein dorpje met nabijgelegen camping. Vanaf de camping maken we de volgende dag een prachtige wandeling langs een klein bergriviertje. De opvliegende kwikstaart leidt ons de weg langs watervallen, grotten en de laatste sporen van ijs. In de hoge sparren horen we de spechten tikken en zien we de eekhoorns hun voedsel verzamelen, de resten liggen onder de boom. We brengen de dagen in rustig tempo door en verkassen richting Tatranská Lomnica, aan de voet van de besneeuwde bergen. De avonden worden gevuld met kampvuren, de middagen met voetbal en wandelen. Indrukwekkend wordt het wanneer we met de auto verdwalen, langs de kant van een kleine asfaltweg leven de zigeuners ver onder de armoedegrens. De huizen zijn gammel, de kleren gescheurd. In een ander plaatsje zetten we de auto neer, een teken voor het hele dorp om zich te verzamelen rondom de bus. De kinderen stormen op ons af en de volwassen bekijken ‘ons vreemdelingen’ van een afstandje. Ook dit is Europa. Door een leuk Amsterdams stel worden we richting Timisoara in Roemenie gestuurd. ‘Heeft Ajax tegen gespeeld’ en ‘een mooie naam’ zijn de ijzersterke argumenten. Het deert ons niet, wij rijden wel. Via Hongarije treden we Roemenie binnnen. De indrukken zijn vanaf het begin overweldigend: de gaten in de wegen zijn groter dan ooit tevoren, de prostituees te vinden op elke straathoek en het landschap is gevuld met vervallen fabrieken. Verder richting het zuiden worden de wegen beter en zijn de dorpen beter ontwikkeld. Oude Roemenen zitten veelvuldig op bankjes langs de weg en kijken ons na. Een leven in rust en tevredenheid. Hoe anders is het in de grote stad Timisoara, waar de tegenstellingen groot zijn. In het centrum vullen de hoge hakken, pradatasjes en geblondeerde tieners het straatbeeld, in de buitenwijken bedelen kinderen op straat. De splinternieuwe waterfiets in de de vorm van een zwaan op de vervuilde wateren is veelzeggend voor de stad. Mooi en lelijk, arm en rijk. De derde dag vertrekken we ’s avonds, omdat we gehoord hebben dat we welkom zijn in Skopje om te filmen voor Macedonian Women's Rights Centre - Shelter Centre. We hebben nog een paar dagen, 10 mei zijn de opnames, dus rijden we rustig. Na een nacht wildkamperen in Roemenie, leidt onze weg naar Zuid-Servie, het grensgebied met Kosovo. Hoewel de oorlog al een paar jaar over is, en het wereldnieuws allang niet meer begint vanuit voormalig Joegoslavie, is het duidelijk dat de onderlingen haat niet verdwenen is. Het nieuwste land ter wereld, gesticht in 2008, wordt daarom ook niet erkend door de Servische bevolking. Hoewel de Serviers ons afraden naar Kosovo te gaan, geven zij toe dat het veilig is in de grote steden. Van de gebaande paden afwijken zit er echter niet in, het risico voor eigen leven is dan te groot. In de kleine dorpjes richting Pristina, de hoofdstad, rijzen de huizen van goedkope, holle bakstenen de grond uit, de ramen vaak missend. Op de akkers bewerken de arme mannen en vrouwen met gebogen rug het land, de zaden worden één voor één de grond in geduwd. In de hand een schoffel, machines zien wij niet. In Pristina is het anders, de bouwput is nog groter, de mensen rijker. Dure terreinwagens worden afgewisseld met duplicaten van ons 28-jaar oude busje. En hoewel de hoofdstad slechts 200.000 mensen telt, leeft de stad. Overal bevinden zich mensen, de winkels schieten uit de grond en terrassen zitten vol. Van de oorlog merken wij hier weinig meer, al zijn er geen toeristen en is de uitstraling bij onze mannelijke leeftijdsgenoten harder dan de onze. Gepokt en gemazeld in oorlogsgebied hebben zij een andere jeugd gehad dan wij... |
forumdiscussie)
1 reactie) (
