Gesponsorde aanbiedingen:
Vlieg goedkoop naar Slowakije met SkyEuropeCheap tickets boek je
op CheapTickets.nl
Euro Relais vakantiehuizen
6000 huizen in Europa
naar het actuele nieuwsoverzicht
|
Van de flipperkast zo koud de baan op 14 juli 2005 (bron: De Volkskrant) De Slowaakse Davis Cup- captain Miloslav Mecir werd vroeger 'De Kat' genoemd vanwege zijn verbluffende anticipatievermogen op de tennisbaan. "Mecir oefende zijn ogen door vissen te observeren." Uit ervaring weet tennisser Raemon Sluiter dat vierduizend Slowaakse supporters tijdens het Davis Cup-duel met Nederland in Bratislava voor een helse ambiance kunnen zorgen. Slechts één man zal vanaf morgen in de Sibamac Arena een serene rust uitstralen. Als speler verbeeldde de Slowaakse captain Miloslav Mecir niet alleen de Slavische melancholie; hij was een dromer met een kunstzinnig slagenarsenaal. Zes keer speelde oud-bondscoach Michiel Schapers tegen Mecir. Zes keer – onder meer in 1988 in de kwartfinales van het olympische tennistoernooi in Seoul – werd hij het slachtoffer van het verbluffende anticipatievermogen van de Slowaak, die door zijn collega's 'De Kat' werd genoemd. Mecir sloop als het ware over de baan en leek de gedachten van zijn tegenstanders te kunnen lezen. Het was voor Schapers om gek van te worden, want Mecir was bovendien 'de meester van de koude start'. Mecir moest altijd lachen als hij Schapers weer aan zijn warming-up zag beginnen. "Tijdens de training won ik vaak een setje van hem. Dan kon Mecir al afgeleid worden door een vlinder. Voor een wedstrijd zette hij een knop in zijn hoofd om. Dan kwam hij van achter de flipperkast koud de baan op. Mecir was zo snel met zijn ogen, je kon hem niet verrassen. Maar die koude starts zijn hem ook fataal geworden." Schapers weet nog wat zijn toenmalige coach Martin Simek hem in Rome voorspelde na zijn eerste ontmoeting met Mecir. "Je staat nu te trainen met iemand die de toptien gaat halen. Mecir stond toen 250ste of zo en Martin had hem zelfs geld geleend, zodat hij nieuwe tennisschoenen kon kopen. Het leek mij op dat moment onwaarschijnlijk, maar Simek heeft gelijk gekregen." In zijn huis in Italië koestert Simek warme herinneringen aan zijn voormalige landgenoot. "Ik raakte meteen gefascineerd door Mecir", vertelt de 56-jarige programmamaker, die onlangs terugkeerde in de tennissport. "Ik zei tegen hem dat hij in de toptien zou komen als hij zo flegmatiek bleef spelen. Zo denk ik er ook over, antwoordde Mecir. Maar mijn trainers willen dat ik me uitsloof. Milos was een zenmeester zonder dat hij het wist." De voormalige nummer vier van de wereldranglijst trainde alleen als hij zich lekker voelde. "Dan stond Mecir uren op de baan om nieuwe dingen te ontwikkelen", zegt Simek. "Als het niet ging, stopte hij al na tien minuten om te gaan vissen. Zijn tennis was puur op gevoel gebaseerd. Mecir had een absurd lage bespanning van zeventien kilo, waardoor zijn racket een trampoline werd. Miloslav trok de snaren met zijn handen aan, alsof hij een harp bespeelde." En zijn ogen registreerden alles. Simek: "Mecir oefende zijn ogen door het gedrag van vissen in een aquarium te observeren. Die kleine visjes kunnen zich urenlang niet verroeren en plotseling zijn ze weg. Hij staarde niet, want dan ontgaat de beweging je. Zo ontging Mecir ook geen enkele beweging van zijn tegenstander. Als geen ander kon hij in zijn huid kruipen." Mecir had meer kunnen bereiken dan twee Grand Slamfinales en een olympische medaille als zijn opslag beter was geweest, veronderstelt Simek. "Maar juist het servicegeweld druiste volledig in tegen zijn definitie van het tennis. De opslag was in zijn visie slechts bedoeld om de bal in het spel te brengen. Mecir heeft Becker wel eens verweten dat hij geen liefde had voor zijn sport. Al die aces bewezen volgens hem dat Becker niet wilde spelen voor het punt." Mecir bleef trouw aan de natuur, ontdekte Simek. "Ik werd tijdens het toernooi in Indian Wells zo ziek dat ik dacht dat ik dood ging. Miloslav gaf me een flesje dat duidelijk niet uit de apotheek kwam. Zijn oma had een extract van kruiden gemaakt." "Ik mocht niet meer dan drie druppeltjes in een glas water doen. Ik was eigenwijs en nam er vier. Daarna raakte ik met mijn hoofd bijna het plafond en kreeg ik het gevoel alsof een vuurbal door mijn lichaam raasde. Maar een half uur later was ik kiplekker." Ook in de behandeling van zijn chronische rugblessure volgde Mecir onorthodoxe behandelmethodes. "In zijn geboortestreek leefde een man die koeien weer overeind kreeg als ze door hun hoeven zakten", zegt Simek. "Hij wist ze met zijn handen zo te manipuleren dat die beesten niet afgemaakt hoefden te worden. Zijn oma stuurde die man naar Miloslav en jarenlang zijn ze onafscheidelijk geweest." Het hielp niet, want al op 26-jarige leeftijd werd Mecir in 1990 gedwongen te stoppen. "Die fysieke problemen hebben Mecir in 1988 de Wimbledon-titel gekost", meent Simek. "Hij kleineerde Edberg in de halve finales met dropshots en stopvolleys. Maar bij een voorsprong van 2-0 in sets ging zijn rug weer kapot en kon Mecir zich niet meer bewegen." Zowel Schapers als Simek toont zich verrast door de nieuwe rol van Mecir bij het Slowaakse team. "Ik had geen coach in hem gezien", stelt Schapers. En Simek: ‘Mecir kan ook helemaal niet coachen. Als speler leefde hij al in zijn eigen wereld. Een wedstrijd was voor hem een gedeelte van het leven dat altijd doorgaat. "Daarom trok hij tot wanhoop van zijn sponsors vaak hetzelfde shirt aan. Miloslav was zelfs te lui om vrienden te maken. Maar Mecir is zo geliefd in Slowakije dat niemand anders op die stoel kan zitten." tags: Er zijn nog geen reacties Geef uw reactie |
forumdiscussie)
1 reactie) (
